Muzeum Architektury we Wrocławiu

Główną ideą stworzenia nowego budynku było jego odpowiednie wpisanie w zespół pobernardyński. Bryła nawiązuje do reszty kompleksu, dzięki czemu jednoznacznie wyraża swoją przynależność do Muzeum. Na parterze zaprojektowano część wystawową – magazyn studyjny z dużymi witrynami od strony narożnika, dwupoziomową czytelnię oraz strefę dostaw. Na piętrze strefy pracowni konserwatorskich oraz ewidencji i dokumentacji zbiorów. Pion komunikacyjny zawiera windą osobową, windą towarową i klatkę schodową. Zlokalizowany został wzdłuż zachodniej ściany klasztoru. Mieści w sobie hol wejściowy, punkt informacyjny i kasę oraz szatnie. Posiada konstrukcję szkieletową, nieingerującą w sąsiadujące, historyczne mury. Poprzez wysunięcie dachu zostało zaakcentowane wejście główne do Muzeum. Wzdłuż muru zaprojektowano świetlik, dzięki któremu za pomocą światła zostaną wydobyte walory plastyczne historycznych murów. W projekcie zdecydowano się na zastąpienie istniejących antresol konstrukcją – “rusztowaniem”. Białe kubiki znacząco kontrastują z wnętrzem kościoła, co odciąga uwagę od historycznej tkanki i zaburza nastrój wnętrza. Zaproponowana konstrukcja ma na celu stworzenie ścieżki, po której można z różnych perspektyw oglądać wnętrze kościoła.